Zafer Bilim Araştırma ve Kültür Dergisi

Hac Sahnesinde İnsan

img

“Hac, temelde kişinin Allah’a doğru yükselmesidir. Âdem’in yaratılış felsefesinin sembolik bir gösterisidir. Biraz daha açıklayacak olursak hac ibadeti pek çok şeylerin aynı anda gösterilmesidir, bir ‘yaratılış gösterisi,’ bir ‘tarih gösterisi,’ ‘birlik gösterisi,’ ‘İslami düzen gösterisi’ ve bir ‘ümmet gösterisi.’

Bu gösteride şu unsurlar vardır: Allah, sahnenin yöneticisidir. Gösterilen tema, rol alan kişilerin hareketleridir. Âdem, İbrahim, Hacer ve Şeytan başlıca karakterlerdir. Sahneler Mescidül Harâm, haram bölge (mıntıka-i haram), Mes’a (Safa-Merve arası), Arafat, Meş’ar (Arafat’la Mina arasında hacıların gece kaldığı ve şeytan taşlamak için taş topladığı yer) ve Mina’dır. Önemli semboller, Kâbe, Safa, Merve, gündüz, gece, güneş ışığı, güneşin batışı ve kurbandır. Kostüm ve makyaj, ihram, halk ve taksirdir. Son olarak da bu gösterideki rollerin tek oyuncusu bir kişidir; yani sen!

Erkek ve kadın, genç ve yaşlı, siyah veya beyaz, ne olursak olalım Allah’la şeytan arasındaki karşılaşmada Âdem, İbrahim ve Hacer’in rolü  tarafımızdan oynanır.

Her yıl dünyanın her tarafından gelen Müslümanlar bu büyük ‘gösteri’de yer almaya teşvik edilir. Herkes eşit kabul edilir. Hiçbir ırk, cinsiyet ve sosyal statü ayrımı yapılmaz.”

 

Hac için yapılan bu “gösteri” benzetmesini okuduğumda ilk aklıma gelen şey, etkili bir terapi yöntemi olan psikodrama olmuştu. Psikodrama, J. L. Moreno tarafından 1920’lerde Viyana’da psikoterapi biçimi olarak geliştirilmiş bir yöntem. Psikolojik problemlerin sahneleme yoluyla incelenmesi esasına dayanıyor.

...

Devamını okumak için tıklayınız:

http://zaferdergisi.com.tr/e-dergi/2015_eylul/#features/39